Abstract
This article examines the Turkish “Blue Homeland” (Mavi Vatan) doctrine as a maritime-security concept that informs Turkey’s behavior in the Black Sea, the Aegean Sea, and the Eastern Mediterranean. The argument conceptualizes Blue Homeland as a sector-specific framework rooted in strategic naval thinking, contested maritime jurisdiction, and energy geopolitics. The study traces the emergence of doctrine in Turkish naval circles in the mid-2000s, its subsequent political expansion in the late 2010s, and its practical translation into policy instruments: naval presence, exploration protection, delimitation diplomacy, and defense-industrial support for sustained maritime capability. Using qualitative analysis of the literature and policy discourse, the article argues that Blue Homeland functions as a securitized maritime framework that enhances domestic audience costs, narrows compromise space, and increases the likelihood of technical jurisdictional disputes evolving into political crises. At the same time, the doctrine does not inherently exclude negotiation or cooperation; its regional impact depends on escalation management, legal and diplomatic credibility, and interplays of domestic politics and alliance constraints.
Key words
Turkey, foreign policy, regional cooperation, Mediterranean Sea, Black Sea, Middle East, security, geopolitics
Abstrakt
Niniejszy artykuł przedstawia analizę tureckiej doktryny „Błękitnej Ojczyzny” (Mavi Vatan) jako koncepcję bezpieczeństwa morskiego, kształtującą działania Turcji na Morzu Czarnym, Egejskim i wschodniej części Morza Śródziemnego. Artykuł ujmuje Błękitną Ojczyznę jako strukturę sektorową, wywodzącą się ze strategicznej myśli morskiej, sporów o jurysdykcję morską i geopolityki energetycznej. Kreśli też genezę doktryny, która wyłoniła się w kręgach tureckiej marynarki w połowie pierwszej dekady XXI wieku, jej późniejszą popularyzację polityczną pod koniec drugiej dekady XXI wieku oraz jej praktyczne przełożenie na instrumenty polityczne: obecność morską, ochronę eksploracyjną, dyplomację delimitacyjną oraz wspieranie przemysłu obronnego na rzecz trwałości potencjału morskiego. W oparciu o jakościową analizę literatury naukowej i dyskursu politycznego artykuł dowodzi, że Błękitna Ojczyzna funkcjonuje jako skrajnie upolityczniony model operacji morskich, którego reperkusje obejmują utratę społecznego kredytu zaufania, zawężenie przestrzeni kompromisów i podwyższone prawdopodobieństwo przemiany technicznych sporów jurysdykcyjnych w kryzysy polityczne. Jednocześnie doktryna ta nie wyklucza negocjacji ani współpracy. Jej regionalny wpływ zależy od zarządzania eskalacją, wiarygodności prawno-dyplomatycznej oraz interakcji między polityką wewnętrzną a ograniczeniami sojuszniczymi.
Słowa kluczowe
Turcja, polityka zagraniczna, współpraca regionalna, Morze Śródziemne, Morze Czarne, Bliski Wschód, bezpieczeństwo, geopolityka
Otwórz Artykuł